இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில் வீட்டில் இருந்தபடியே வேலை செய்வதும் (Work from Home), சுயதொழில் செய்வதும் ஏதோ புதிய கண்டுபிடிப்பு போலப் பேசப்படுகிறது. ஆனால், 90-களிலும் அதற்கு முன்பும் நம் ஊர்ப் பெண்கள் எந்த ஆரவாரமும் இல்லாமல், தங்கள் வீட்டின் திண்ணைகளிலேயே ஒரு மாபெரும் சுயசார்புப் புரட்சியை அமைதியாகச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டுப் பெண்கள் ஒன்று கூடிச் செய்த அந்தப் பகுதிநேரக் கைத்தொழில்களின் பின்னணியில் மிகப்பெரிய மனித உறவும், சமுதாய நல்லிணக்கமும் ஒளிந்திருந்தது.
அப்போதெல்லாம் மதிய நேரங்களில் தெருவில் உள்ள பெண்கள் ஒரு வீட்டோட திண்ணையிலோ அல்லது ஹாலிலோ ஒன்றுகூடி அமர்ந்து கொள்வார்கள். சாக்லேட் பேப்பர் சுற்றுவது (Chocolate Wrapper Packing), தீப்பெட்டி ஒட்டுவது, மெழுகுவர்த்தி செய்வது, பாசி மணி கோர்ப்பது என ஏதேனும் ஒரு கைத்தொழில் அங்கே நடக்கும்.
ஆனால், அது வெறும் கைத்தொழில் மட்டுமல்ல; ஒரு தெருவில் உள்ள பெண்கள் எப்படி ஒற்றுமையாக வாழ வேண்டும் என்பதற்கான அடையாளமாகவே அது திகழ்ந்தது
ரேடியோவில் மெல்லிய பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்க, சிரிப்பும் கலகலப்புமாக வேலை நடக்கும். உழைப்பின் களைப்பே தெரியாத ஒரு அழகான சூழல் அது.
வீட்டு விஷயங்கள், குடும்பச் சந்தோஷங்கள், சமையல் குறிப்புகள் முதல் நாட்டு நடப்புகள் வரை அனைத்தையும் அங்கே அரட்டையோடு பகிர்ந்து கொள்வார்கள்.
ஒருவருக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றாலோ அல்லது அவசர வேலை என்றாலோ, மற்ற பெண்கள் அவருடைய வேலையையும் சேர்த்துச் செய்து கொடுப்பார்கள். எந்தவித சுயநலமும் இல்லாமல் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுத்துப் போகும் மனப்பக்குவத்தையும் சமுதாய நல்லிணக்கத்தையும் இந்தத் திண்ணைப் பணியே கற்றுக்கொடுத்தது.
சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்த சேமிப்புப் பழக்கம்
இந்த வேலைகளில் மிகப்பெரிய வருமானம் கிடைக்காது என்றாலும், அது அன்றைய பெண்களின் பொருளாதார சுதந்திரத்திற்கு மிகப்பெரிய உறுதுணையாக இருந்தது.
அன்றைக்குக் கிடைக்கும் சொற்பக் கூலியை வைத்து வீட்டுச் செலவுகளுக்கு உதவுவார்கள். தங்களின் சொந்தத் தேவைகளுக்காக யாரையும் எதிர்பார்க்காமல் இருக்கவும், பிள்ளைகளின் படிப்புச் செலவு மற்றும் சிறு சேமிப்புகளுக்கும் இந்த உழைப்புதான் விதையாக இருந்தது. பெரிய சாக்லேட் கம்பெனிகளோ அல்லது உள்ளூர் வியாபாரிகளோ எந்தவித ஆடம்பர ஒப்பந்தங்களும் இல்லாமல், "சொன்ன நேரத்துக்குச் சுத்தமாகச் செய்து முடிப்பார்கள்" என்ற ஒற்றை நம்பிக்கையிலேயே பொருள்களை வீடுகளில் கொடுத்துவிட்டுச் செல்வார்கள்
.ஆனால், காலம் மாற மாற கார்ப்பரேட் மயமாக்கலும் (Corporate Culture) நவீன இயந்திரங்களின் வருகையும் இந்த எளிய மனிதர்களின் பிழைப்பில் கல்லை வீசின:
இயந்திரமயமாக்கல் (Automation):
முன்னணி கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் 'ஹை-ஸ்பீட் பேக்கிங் மெஷின்களை' (High-speed packing machines) அறிமுகப்படுத்தின. ஒரு நிமிடத்திற்கு நூற்றுக்கணக்கான சாக்லேட்டுகளை எந்திரங்களே சுலபமாக பேக் செய்யத் தொடங்கின.
சுகாதார விதிகள் (Food Safety Regulations):
மனிதக் கரங்களால் பேக் செய்யும்போது கிருமித்தொற்று ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்று கூறி, கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டங்களைச் (FSSAI) சுட்டிக்காட்டி எந்திரப் பேக்கிங்கைக் கட்டாயமாக்கின.
இயந்திரங்களின் வேகம் மனித கரங்களின் உழைப்பை விழுங்கிவிட்டது. இந்த எந்திரமயமாக்கலால் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் தங்களின் லாபத்தைப் பெருக்கிக் கொண்டனரே தவிர, நம் தெருக்களில் இருந்த மனித நேயத்தையும், பெண்களின் ஒற்றுமையையும், அந்தச் சமுதாய நல்லிணக்கத்தையும் முற்றிலும் ஒழித்துக்கட்டிவிட்டன!
சாக்லேட் பேப்பர்களைச் சுற்றியபடியே மனித மனங்களையும் பிணைத்து வைத்திருந்த அந்தத் திண்ணைக் கலாச்சாரமும், பெண்களின் பரஸ்பர அன்பும் இன்றைக்குக் கார்ப்பரேட் உலகத்தின் வேகத்திற்குப் பலியாகிப்போனது ஒரு வரலாற்றுச் சோகமே!
குரு வாழ்க குரு நன்றாய் வாழ்க குருவே துணை...
ReplyDelete