நமது தமிழ்நாட்டில் தென் தமிழ்நாட்டில் அதுவும் குறிப்பாக மதுரை போன்ற ஊர்களில் "ஆயிரவைசியர் பள்ளிக்கூடம்" அல்லது "ஆயிரவைசிய மேல்நிலைப்பள்ளி" என்ற பெயரிலான கல்வி நிறுவனங்களை நாம் பார்த்திருப்போம். ஒரு பள்ளிக்கு ஏன் இப்படியொரு வடமொழி கலந்த பெயர் வந்தது? இதன் பின்னணியில் உள்ள சமூக, வரலாற்றுப் பின்னணி மற்றும் முற்போக்கு விமர்சனங்கள் என்ன என்பதைப் பற்றி விரிவாக ஆய்தல் பலரின் ஐயங்களைப் போக்கும்.
முற்காலத்தில் அரசு பள்ளிகள் இல்லாத அல்லது மிகக் குறைவாக இருந்த காலகட்டத்தில், ஆயிரவைசியர் என்று அழைக்கப்படும் பாரம்பரியத் தமிழ் வணிகச் சமூகத்தினரால் (குறிப்பாக பேரி செட்டியார் மற்றும் அதன் உட்பிரிவுகள்) தங்களது சொந்தப் பணத்தில் நிலம் வாங்கி இப்பள்ளிகள் நிறுவப்பட்டன. தங்களது கொடையையும், சமுதாயப் பங்களிப்பையும் அடையாளப்படுத்தும் நோக்கில் இப்பள்ளிகளுக்கு "ஆயிரவைசியர் பள்ளி" என்று பெயரிட்டனர். இதில் உள்ள "ஆயிரம்" என்ற சொல், முற்காலத்தில் இந்த வணிகக் குழுவில் இருந்த தலைவர்கள், குடிகள் அல்லது அவர்கள் நிர்வகித்த வணிகக் கிராமங்களின் எண்ணிக்கையைக் குறித்து உருவான மரபுப் பெயராகக் கருதப்படுகிறது.
வரலாற்றின்படி பார்த்தால், 'வைசியர்' என்ற சொல் வடமொழி மற்றும் ஆரிய வர்ணாசிரமக் கோட்பாட்டில் வணிகம் செய்பவர்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட சொல்லாகும். ஆனால் தமிழ்நாட்டில் சங்க காலம் தொட்டே 'வணிகர்', 'செட்டி', 'புகார் வணிகர்' போன்ற தூய தமிழ்ச் சொற்களே வழக்கில் இருந்தன. 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தில் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டபோது, இந்தியச் சமூகங்கள் வர்ண அடிப்படையில் பட்டியலிடப்பட்டன. அப்போது தமிழ்நாட்டின் பல வணிகச் சமூகங்கள் தங்களைச் 'சூத்திரர்' என்று பதிவிடுவதைத் தவிர்த்து, தங்களின் பாரம்பரியத் தொழிலான வர்த்தகத்தை நிலைநாட்ட 'வைசியர்' என்ற அடையாளத்தை அதிகாரப்பூர்வமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர்.
இந்த ஆயிரவைசியர் என்ற பொதுக் கட்டமைப்பிற்குள் பல வட்டார மற்றும் தொழில் சார்ந்த உட்பிரிவுகள் உள்ளன. சோழ நாட்டுப் பகுதியைத் தாயகமாகக் கொண்ட சோழியர் செட்டியார், நாணய மாற்று மற்றும் நிதி சார்ந்த வணிகத்தில் ஈடுபட்ட காசுக்காரச் செட்டியார், குறிப்பிட்ட வணிக நகரங்களை மையமாகக் கொண்டு இயங்கிய நகரத்தார், பருத்தி மற்றும் துணி வணிகத்தைச் செய்த பஞ்சுபுரம் மற்றும் பக்கநாட்டார், மேலும் சமயபுரத்தார், தாராபுரத்தார், கள்ளக்குறிச்சியார் போன்ற ஊர்ப் பெயர்களைக் கொண்ட வணிகக் குழுக்கள் எனப் பல பிரிவுகள் இதில் அடங்கும்.
இப்பள்ளிகளின் பெயரையும், அதன் பின்னணியில் உள்ள 'வைசியர்' என்ற அடையாளத்தையும் தற்காலச் சமூகச் சீர்திருத்தவாதிகளும் முற்போக்காளர்களும் ஒரு முக்கியமான விமர்சனப் பார்வையோடு அணுகுகிறார்கள். வர்ணாசிரம முறை என்பது பிராமணர்களை முதன்மையாகவும், மற்றவர்களை அவர்களுக்குக் கீழேயும் வைக்கும் ஒரு படிநிலை அமைப்பு. தமிழ்நாட்டின் வணிகர்கள் தங்களைத் தூய தமிழ்ச் சொற்களால் அடையாளப்படுத்தாமல், ஆரியர்கள் உருவாக்கிய அந்த நான்கு வர்ண அமைப்பிற்குள் தங்களைப் பொருத்த முயன்றது, மறைமுகமாகப் பார்ப்பனிய ஆதிக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்ட செயலாகவே பார்க்கப்படுகிறது. தங்களை 'வைசியர்' என்று நிலைநிறுத்திக் கொண்டதன் மூலம், சடங்கு ரீதியாக பூணூல் அணிவது, பிராமணர்களைக் கொண்டு சடங்குகளை நடத்துவது போன்ற பழக்கங்களை இச்சமூகங்கள் பின்பற்றத் தொடங்கின. இது தங்களின் தனித்துவமான தமிழ்ச் சுயமரியாதையை விட்டுக்கொடுத்த ஒரு செயலாகவே விமர்சிக்கப்படுகிறது.
அதே நேரத்தில், வரலாற்றாசிரியர்கள் மற்றும் சமூகவியலாளர்கள் இதற்கு மற்றொரு தற்காப்புப் பின்னணியையும் முன்வைக்கிறார்கள். ஆங்கிலேயர்கள் வர்ண அமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் சட்டங்களை இயற்றினர். அப்போது தங்களை 'சூத்திரர்' என்று அரசு பதிவேடுகளில் குறித்துவிட்டால், சமூகத்தில் தங்களுக்குரிய பொருளாதார, அரசியல் மரியாதை போய்விடும் என்று வணிகர்கள் கருதினர். எனவே, தங்களை கீழ்நிலைக்குத் தள்ளிவிடக் கூடாது என்ற தற்காப்பு உத்தியாகவே 'வைசியர்' என்ற உயர்நிலையை அவர்கள் சட்டப்பூர்வமாகப் போராடிப் பெற்றனர். வரலாற்று ரீதியாகத் தமிழ்நாட்டு வணிகர்கள் அரசர்களுக்கு நிகரான பொருளாதார பலம் கொண்டவர்களாக இருந்தனர், அவர்கள் யாருக்கும் அடிமையாக இருக்கவில்லை. வடமொழிச் செல்வாக்கு மிகுந்திருந்த காலகட்டத்தில், தங்களின் பொருளாதார அந்தஸ்திற்கு இணையான ஒரு சமூக அந்தஸ்தைப் பெற இந்த வடமொழிச் சொல்லை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர்.
மாறிவரும் தற்காலச் சூழலில், சாதியற்ற, சமத்துவச் சமூகத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் கல்வி நிறுவனங்களில் சாதி அல்லது வர்ணப் பெயர்கள் இருப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்ற முற்போக்கான கோரிக்கைகள் வலுத்து வருகின்றன. அதே நேரத்தில், "ஆயிரவைசியர் பள்ளிக்கூடம்" போன்ற பெயர்கள் வெறும் வர்ணப் பெருமைக்காக மட்டுமல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் அரசு சாரா பொது மக்கள் மற்றும் கொடையாளர்கள் கல்விக்காக ஆற்றிய வரலாற்றுப் பங்களிப்பின் அடையாளச் சின்னமாகவும்
பார்க்கப்படுகின்றன. வரலாற்றின் தற்காப்பு உத்திகளையும், அதன் மீதான முற்போக்கு விமர்சனங்களையும் உணர்ந்து கொள்வதே சரியான சமூகப் புரிதலுக்கு வழிவகுக்கும்.
Tamil writer & Author
Comments
Post a Comment